Jyoti is een Antwerpse met Indische roots, ......

Sinds mijn vroegste herinnering  zie ik mezelf al tekenen, schilderen en creatief bezig zijn. Alvorens ik aan de Academie met de opleiding schilderkunst begon, had ik al wat aquarel cursussen gevolgd

en ik was daarvoor ook een opleiding grafische vormgeving begonnen. Deze opleiding heb ik niet afgemaakt omdat ik vond dat er teveel computerwerk aan te pas kwam. Maar tijdens die opleiding kreeg ik hoe langer hoe meer bewondering voor Vincent Van Gogh.
Zijn pentekeningen zijn prachtig. Hij had grafiek gestudeerd en dat kon je ook zien aan zijn schilderijen.  Hij gebruikte zijn penseel bijna op dezelfde manier als zijn pen.  Zeer levendig en met veel gevoel geschilderd, vroeger en zelfs vandaag de dag nog vindt men zijn werken weleens te druk.   Ze ogen nochtans dynamisch en dat is hetgeen wat er zo boeiend aan is. Dat gevoel en die dynamiek wil ik ook terugvinden in mijn eigen schilderijen en ik vind  dat dan ook een heel belangrijk aspect.  

De vraag : ’Waarom schilder ik zo graag?’ houdt me ook bezig.

Sommige mensen schrijven poëzie, ze zingen of maken muziek om zich uit te drukken. Doordat de woorden niet uit mijn mond rollen en ik niet echt kan zingen, is schilderen mijn beste expressiemiddel.  Het  doet wel goed om mijn gevoelens op het doek te gooien.  Hierdoor schilder ik  vrij impulsief, dat heeft zijn goede kanten maar ook zijn minder goede  kanten. Sommige werken van beroemde klassieke schilders kunnen mij toch vervelen, ondanks het feit dat ik veel respect heb voor hun grote kunde van techniek en beheersing.  Want op hun manier willen en kunnen zij gevoelens teweegbrengen bij de toeschouwer. Maar ik denk niet dat dit de stijl is die bij mij  past. Tijdens een van de lessen tijdens kunstgeschiedenis leerde ik het werk van Jackson Pollock, de action painter kennen. Ik geraakte vooral gefascineerd door de ‘drive’ waarmee hij schilderde, zijn werken zijn een explosie van gevoelens.Hoe langer ik schilder hoe meer ik besef, dat ik dit wil laten terugkomen in mijn eigen schilderijen. Zeker nu ik in mijn 6de jaar met vrij werk begonnen ben.   Ook al ondervind  ik dat je er  meer input voor nodig hebt dan voor  een model of voor een stilleven schilderen, toch geeft mij dit een grotere voldoening. 





Dansen… Dit doe ik niet alleen graag, maar wil ik ook overbrengen in hetgeen wat ik schilder.

De beweging en de passie die het dansen uitstraalt wil ik weergeven op het canvasdoek.
En net zoals schilderen is het een soort uitlaatklep waar je zo in kan opgaan dat je alles vergeet. Het is dan ook een thema dat frequent terugkomt in mijn werken. En dan heb je een thema waar ik moeilijk rond kan, omdat ik er vaak genoeg mee geconfronteerd ben en word. Dit jaar was het ook hier op de Academie een onderwerp nl. ‘Identiteit en diversiteit’. Mochten jullie het nog niet gemekt hebben, ik ben Indisch, nu ja een Belgische Indische.
Op mijn 2 jaar ben ik van India naar België gekomen. Ook al heb ik geen herinneringen meer aan mijn geboorteland India en ben ik hier opgegroeid en opgevoed als een Belgische …   toch heb ik soms het gevoel dat er Indische elementen opduiken in mijn werk.  India staat ervoor bekend  een heel kleurrijk land te zijn en Ik herinner me dat ik als kind veel fellere kleuren gebruikte als nu.  Kleur is dan ook belangrijk in dat wat ik schilder. Kleur is niet alleen belangrijk in mijn werken maar ook in mijn leven. Net zoals ‘het schilderen’ belangrijk is.  Als ik niet kan schilderen voel ik mij niet gelukkig . Van Gogh gaf dynamiek en gevoel met zijn dansende penseel, Jackson Pollock was een gedreven iemand die als het ware, zijn gevoelens al dansend met zijn verfpotten  op zijn canvas goot. Zo wil ik ook mijn identiteit van  passie en kleur, dynamiek en beweging even goed proberen over te brengen op doek.  En hopelijk mag ik dit nog lang doen, want zonder schilderen voel ik met toch een beetje verloren.